Gökyüzünden yağan kar tanelerini izliyorum şimdi. Aklıma balkon’a çıkıp yaptığımız konuşamalar geliyor. Sanki Nothing Hill filminde Hugh Grant’in kız versiyonunu oynuyormuşum gibi hissediyorum bazen. Mevsimler değişiyor, düşüncelerim değişmiyor. Sadece zamanın akıp gitmesine göz yumuyorum. Tam unutacak gibi olurken minicik birşey anımsatıyor eskiyi bana… Aklından geçen cümle belki de şuydu: “I love you but I’ve chosen darkness”.