Barcelona ‘da bu sene onuncusu düzenlenen Primavera festivali 27-29 Mayıs tarihlerinde yapıldı. Altı sahnesi olan festival alanında nadir çim alan olmasına rağmen alanın deniz kenarında olması adeta insanın içini açıyordu. Her sene katılmcısı hızla artan Primavera Sound festivalinde bu sene yaklaşık 100.000 katılımcı vardı. Geçtiğimiz senelerde Sonic Youth, Portishead, Arcade Fire, PJ Harvey, Lou Reed, Patti Smith gibi birbirinden ünlü isimleri ağırlayan festivalin bu seneki parlayan isimleri Pixies, Pavement, Florence & The Machine, The XX, The Big Pink ve Broken Social Scene oldu. Ülkemizde 2007’de düzenlenen ve benim de favori festivallerimden biri olmayı başaran Radar Live festivalini andıran bu festival, indie/rock toplulukları izlemek için birebir.

Yazının devamını merak edenler Billboard Temmuz sayısından bir tane kapmalı! : )

Neden mi? Bir Metal festivali, 1 electro konseri ve bir metal konserine gittim üst üste. Cuma’dan başlayan ve “4 büyük”‘ün yer aldığı Sonisphere festivaline gitmem baya zor oldu aslında. Uzun bir süre kendimle çeliştim. Pek metal dinleyen biri olmadığım için bünyeyi alıştırmak pek kolay olmadı. Hani herkesin metalci olduğu bir dönem vardır hayatında derler ya, aslında bana o hiç olmadı. Neden, bilinmez..

Sonunda dayanamayıp dün Sonisphere festivaline gitmeye karar verdim. İnönü stadında gerçekten 40.000 kişi doluşmuştu. Megadeth’e yetişmeye başardım. Ardından Slayer ve Metallica. Kesinlikle aralarında en iyisi Metallica’ydı bence. Cuma günü Rammstein’ı ve onun muhteşem şovunu kaçırmış olsam da Metallica’da havai fişek ve ateş şovuyla Rammstein’ı aratmadı bence.

Metallica konseri bitmeden izdiham’a kalmamak için İnönü’den sıvışıp Garaj İstanbul’a, Chromeo konserine doğru yol aldım. Siyahlıların arasından sıyrılıp tekrar mutlu genç tayfasının arasına karıştım. Garaj biraz havasızdı ama saatlerce dinlediğim metal müzikten sonra kulaklarım rahatlamıştı. Oradan da çıkıp arkadaşlar Kırmızı’ya uğrayalım demez mi… Dorock beklediğimin aksine kalabalıktı. Sonisphere erken bitince metalci gençlik hızını alamayıp Kırmızı’ya gelmişti. Şaşırtıcı bir şekilde biz bile eğlendik orada. Tabii zavallı kulaklarım bu kadar müziğe dayanamayıp iflas edince feci kulak çınlamasıyla geceyi noktaladım.  Ve yeniden şunun farkına vardım. Bu ülkede gerçekten satan tek bir müzik tarzı varsa o da Metal.

İki iş yürütmek cidden zor işmiş! Doctor Disco’yu bugünlerde çok daha iyi anladım. Kısa bir süreliğine de olsa !f İstanbul ekibine katıldım. Tüm ekip pek bi şeker!

Haftaya festival başlıyor… Ben sadece All Tomorrow’s Parties’e bilet alabildim daha ve biletler hızla tükeniyor, acele edin derim.

Blogumuza da bir göz atın…

http://ifistanbul.com/blog/